Histoire d’une carie en péril

Written by admin on octobre 15th, 2013

Par Alain Godefroid, Artiste-plasticien

 

GOSPEL FOR LIFE au profit des Enfants Défavorisés du Togo

Written by admin on septembre 12th, 2013

Le 22 Novembre 2013, EODEC TOGO organise un concert GOSPEL FOR LIFE au profit des Enfants défavorisés du Togo:

Le vendredi 22 novembre 2013 à 20h, à la Basilique de Koekelberg (Bruxelles)

Tickets en vente en ligne: www.070.be/gospelforlife

(20€ en prévente – 25€ le soir-même)

ATTENTION UNIQUEMENT LA DATE DU 22 NOVEMBRE ( au profit de EODEC TOGO)

Si vous souhaitez recevoir une affiche à mettre dans votre cabinet, envoyez-nous un mail à info@eodec.eu

 

Humanidentiste au Togo: une petite idée de l’aventure?

Written by admin on mai 13th, 2013

Envie d’en savoir plus?

Envoyez-nous un petit mail à l’adresse suivante: info@eodec.eu

 

Plannen toch terug te gaan

Written by admin on août 31st, 2012

par Guy et Annemie Van Raemdock

Ndii,

De meest merkwaardige vakantie ooit. Was het door de ontspannen sfeer bij Ria, of was het omdat alles zo compleet anders is dan in Europa (de mensen, de wegen, de natuur, de werkomstandigheden in de camion…)…om nooit te vergeten.

Nochtans waren er nogal ernstige mankementen aan de installatie in de bus. De patiënten kregen nogal eens “een douche” tijdens de behandeling en de afzuigmotor begaf het door te grote stroomwisselingen.

Mijn echtgenote, Annemie, apprecieerde echter danig de werkomgeving: heel de dag was er op het kamp van de straatkinderen in Sichem wat te beleven. Tijdens een middagpauze ontdekten wij een boerderijtje, verscholen tussen maniok-en andere planten. Gans de dag werden wij muzikaal begeleid door de (religieuze) gezangen van de kinderen(God is overal en op alle plaatsen in Togo)

Na de werkweek deden wij een rondrit, georganiseerd door een Oostendenaar die al 15 jaar in Lomé woont (Togolese chauffeur Thomas is een aanrader). Midden de brousse lekke band, verroeste “crique”, daarna 2 maal vastgereden in de modder(regenseizoen!), tot aan de enkels in de modder om het voertuig weer vlot te krijgen met veel hulp van Togolezen die plots overal uit het struikgewas komen. Wandeling in het regenwoud (1 uur) naar de waterval van Cloaca.

Op weg naar de Tamberman (werelderfgoed!), een nieuwe band gezocht: wachten wachten …wachten voor de garage, niet meer dan een wat groter stalletje. Dit gaf ons wel de gelegenheid te praten met de lokale bevolking: toch veel moedeloosheid. Jongeren studeren in het beste geval af, maar belanden dan bij gebrek aan werk op straat.

Ik vroeg een student: wat heeft dit land nodig? Antwoord: democratie, goede infrastructuur en dat de weinige goedopgeleiden in het land blijven.

En gezonde tanden….?????

Plannen toch terug te gaan

Guy en Annemie

Guy et Annemie Van Raemdonck étaient au Togo pour EODEC, du 19 juillet au 2 août 2012

 

Nouvelle semaine à Lomé!

Written by admin on mai 7th, 2012

Par Anne Lagrou

Cette nouvelle semaine à Lomé a été formidable. Quelle belle expérience humaine!

De retour après une année, j’ai pu revoir ceux qui nous avaient accueillis l’an passé : les assistantes toujours aussi efficaces, les habitants de la maison de Ria, Angelo, Simon, Gabriel et tous les autres.

Grâce à Caroll, sur place cette année, nous avons eu l’occasion d’apprécier la parfaite organisation de notre travail.

Elle nous a aussi montré des endroits typiques de Lomé et de ses environs: le marché aux poissons,

le marché des fétiches, le grand marché, le lac Togo, Togoville,

l’habilité des pêcheurs tirant avec force leur énorme filet sur la plage, le restaurant Côté Jardin, restaurant où nous avons dégusté une délicieuse langouste grillée…

Les enfants souriants sont toujours aussi reconnaissants et c’est un vrai plaisir de les soigner.

Merci à Patrick (mon confrère) pour son agréable compagnie et de m’avoir permis de partir avec lui.

Encore merci à tous pour cette seconde expérience inoubliable et j’espère revenir encore l’an prochain!

Anne Lagrou était à Lomé pour la seconde fois, du 20 au 27 janvier 2012.
Son collègue, Patrick Mathieu, était à Lomé du 20 janvier au 3 février 2012.

 

Ca y est ! Le camion EODEC est à Lomé, TOGO !

Written by admin on décembre 12th, 2011

Par Thierry Charles, Président EODEC

Ca y est ! Le camion est à Lomé, TOGO !
Il ne reste plus qu’à remplir les tiroirs et il peut partir en brousse !
Après bien des avatars, nous avons finalement eu beaucoup de chance que le cargo qui le transportait n’a pas coulé !

L’intervention des autorités ministérielles Togolaises nous a permis d’éviter beaucoup de démarches administratives ce qui nous a fait gagner pas mal de temps !

Quelques fignolages sur l’installation un peu de rangement et Hop on va pouvoir quitter Lomé et rentrer dans le Togo profond.

Avis à tous les aventuriers et aventurières la GRANDE aventure dentaire peut commencer !

Contactez nous pour fixer les dates de votre prochain départ, vous ne le regretterez pas!
info@eodec.eu

 

Het zal je een blijvende herinnering geven!

Written by admin on décembre 12th, 2011

Par Frédéric Labeye

Ik ben samen met Régine Carpentier in januari 2011 naar het verre Zwart Afrika een week gaan werken. Die week was voor ons een openbaring.

Ik droomde al lang humanitair werk te gaan doen. Een paar jaar geleden hadden we iets gevonden in Rwanda. Dat project is dan niet doorgegaan omwille van de politieke onstabiliteit. Toen hoorden we van EODEC en hebben daarom met hen contact opgenomen.
Dan is alles in een versneld tempo gelopen: onze week kiezen, visum aanvragen, vaccinaties laten zetten, oude kleren bijeenrapen, tandpasta en tandenborstels verzamelen, etc.
Over de vlucht kan ik heel kort zijn: Brussels Airlines vliegt direct op Lomé.
Het vliegtuigticket is dan ook in te brengen als onkostennota voor de belastingen. Een groot voordeel om naar het zuiden te vliegen en terug te keren is dat je totaal geen last hebt van de jetlag.

Vermits we vrijdagavond toegekomen zijn in Lomé hebben we het WE gehad om 2 dagen ‘den toerist’ uit te hangen. Samen met Caroll en de gidsen hebben we de voodoomarkt, het Afrikaanse museum, de kathedraal en de ambachtenmarkt bezocht.

Ook zijn we op audiëntie bij de Prins van Togo geweest in Togoville.


We hebben ook een rondleiding gehad in een authentiek slavenhuis van begin 19de eeuw.

De temperatuur in januari bedroeg 30°C. Het was er broeierig warm en bewolkt. De zon hebben we weinig gezien. Daarenboven blies er wind vanuit de woestijn met fijn wit/geel zand genaamd Harmattan.

De maandag zijn we dan op stap gegaan met de jeep richting noorden naar de lagere school in Wli ergens in de savanne. Daar hebben de kinderen van de lagere school een voor een gescreend op tandsteen, te vullen gaatjes en extracties. Dit gebeurde onder de schaduw van een boom in de hitte. De kinderen werden per klas in rij onderzocht en zo zijn er een 300 gepasseerd bij de 2 tandartsen.


Samen met Angelo, de secretaris en chauffeur van dienst, Sandra en Annemarie, onze 2 lieve en behulpzame assistentes en Caroll werd het werken in het kabinet aangenaam bevonden en verliep alles vrij vlot.



We waren ter plaatse rond 8u15 en vooraleer de schoolkinderen toekwamen hadden we al, maar niet elke dag, een aantal volwassenen behandeld. Op de middag werd ons koffie en broodjes gebracht. De kinderen aten buiten in de wachtzaal. Want pas wanneer alle kinderen behandeld waren keerden ze terug naar Wli.

Alle mogelijke behandelingen werden bij die kinderen zoveel mogelijk in één zittijd afgehandeld. De meeste kinderen zagen voor de eerste keer van hun leven een tandarts en dan nog een blanke! 90% van die kinderen lieten vrijwel alles doen zonder gehuil en gemor. Hun mondje ging pas toe als alles gedaan was. Dit kom je hier bij ons niet meer tegen!
Kenoumé=mond open.


Onze dagtaak eindigde rond 16u30 en vermits we met 2 tandartsen tegelijk werkten vlogen de uren voorbij.
En dan was het tijd voor onze apero. (FLAG bier)

In het kabinet wordt gewerkt naar Belgische normen. Alles is ter plaatse kwestie materiaal en alles functioneert naar behoren.

Maar men moet wel iets relativeren: dit is zwart Afrika. Soms zijn er elektriciteitsstops die niet voorzien zijn. Dan vallen de compressors uit of het licht. Milieu is geen prioriteit in Lomé.
Een anekdote: de recipiënten van de amalgaamseparators waren vol en die worden gewoon in de WC gegooid.
De hulp aan de stoel was vooral interessant met het vertalen van het Frans naar het Togolees.

Vermits er al heel wat volk sliep bij Ria werden we gelogeerd in een pas gehuurd huis een paar blokken verder. Het huis was pas gekuist en opgeruimd. Ieder had zijn eigen kamer met badkamer: de douche was zeer basic: een zeer grote kuip werd gevuld met water vanaf het moment er water was.

In Togo worden water en elektriciteit en ook internet met regelmaat onderbroken. De eerste dagen liepen er ook kakkerlakken rond: die zoeken de warmte en de vochtigheid op maar verdwijnen dan ook als er teveel volk in hun buurt rondloopt.

Het ontbijt en het avondmaal werden bij Ria genuttigd: het was eenvoudig en zeer lekker. Wat me bijgebleven is omdat het zeer lekker was zijn de brazza ananassen en de zelf gemaakte yoghurt. Ria raadde ons ook aan om ananassen en ander fruit mee te nemen naar huis in onze lege valiezen. Ik heb zo ook papaja’s, zoete aardappelen en avocado’s en vooral ananassen voor een prikje mee naar huis genomen.

Bij onze uitstappen werden we verschillende malen vergezeld door Ria zelf. We zijn verschillende van haar realisaties gaan bezoeken. Gebouwen gesponsord door fondsen die via Ria vergaard werden: een dispensarium/hulppost, een middelbare school, een weeshuis in bouw, een kleuterschool en de opvang in Lomé van jonge delinquenten van 6 tot 20 jaar. En waarschijnlijk zullen er nog andere projecten volgen.

En last but not least was onze laatste avond in ANGE (ANGE: les Amis pour une Nouvelle Génération des Enfants). We zijn daar ontvangen met een feestmaaltijd en optredens van die jongens met zang en dans. We waren, Régine en ik en ook Caroll, zeer maar zeer ontroerd… en ik moet zeggen dat ik daar goed gelachen heb maar ook een traantje weggepinkt heb…Het is daarna dan ook de bedoeling een van hun kunstwerken in hout te kopen.

In ieder geval is dit avontuur niet gedaan. We zijn van plan om binnenkort terug te keren want we hebben het gevoel gehad dat het ons een enorme voldoening bezorgd heeft. De patiëntjes die we behandeld hebben waren ons hoe dan ook zeer dankbaar.
Wie zin heeft om eens van de dagelijkse sleur van zijn praktijk weg te zijn— 6000km zuidelijker in Zwart Afrika—kennen we een goed adres: Lomé.

We raden het iedereen aan. Het zal je een blijvende herinnering geven!

Frédéric Labeye et Régine Carpentier étaient à Lomé du 7 au 14 janvier 2011

 

Aventure togolaise

Written by admin on juillet 29th, 2011

Par Myriam Van Cauwenberg

Toutes mes félicitations à tous ceux et celles (fondateurs ou travaillant pour l’EODEC) qui dévouent une partie de leurs gains et de leur temps au développement de ce projet au TOGO.

Voir ces sourires « soignés » et ces visages illuminés par la joie et la reconnaissance d’avoir eu la chance d’être pris en charge fut une expérience humaine inoubliable.

Le dénuement, la difficulté de vivre dans cette chaleur suffocante, bruyante et poussiéreuse, la difficulté à trouver chaque jour de quoi manger relativisent le lot de nos problèmes et tracasseries qui font notre quotidien européen de dentiste.

Le cabinet dentaire installé à Lomé est situé dans un endroit agréable (centre des loisirs Nathanaël).
Nous avions la possibilité de manger notre casse croûte du midi à l’intérieur de l’enceinte des jardins du centre ; à table et à l’ombre ce qui permettait de se reposer un petit peu et sortir du cabinet le temps de manger.

Les journées étaient bien remplies, nous disposions de tout ce qu’il fallait pour travailler dans de bonnes conditions et étions bien encadrées par Angelo, Caroll et les deux assistantes Sandra et Anne-Marie.

Dans la salle d’attente la bonne humeur, les enfants jouent et chantent en attendant patiemment.
Certains n’ont jamais vu de fauteuil dentaire (ni même de fauteuil tout simplement !) ce qui mène parfois à certaines situations très amusantes.

A faire : le retour en camionnette où s’entassent la trentaine de petits soignés et nous mais toujours aussi heureux de nous sourire et nous chanter à tue tête quelques chansons sur le chemin du retour.


Je suis partie avec mon mari musicien (guitariste ) qui a fait la joie des enfants de chez Ange (une ONG qui recueille les enfants de la rue ) et qui aussi pendant mes journées de travail a enregistré des sons ( de la nature, de la ville ,des chants…) qui font le bonheur et la spécificité de l’Afrique.

Pour les éventuels bourlingueurs comme nous, un périple de deux semaines vers le nord après la semaine de travail.
Le Routard et le petit futé regorgent de bons plans pour le logement et la restauration.

Eh oui il y a moyen de très très bien manger pour pas cher du tout.
Nous avons trouvé des endroits aussi très agréables pour loger.
A Lomé un petit coin de paradis à l’hôtel Napoléon Lagune.


A Kpalimé nous conseillons Chez Fanny (chambre d’hôte tenue par une française qui prépare un excellent cochon de lait)

Une ballade dans la brousse avec Joseph l’apiculteur qui vous fera découvrir son excellente connaissance botanique et aussi un excellent plan logement sur les hauteurs du mont Kloto.

A Atakpamé l’hôtel Le Sahélien (simple mais propre un moins l’air co hyper bruyant mais faut choisir avoir chaud et pas dormir ou avoir frais et pas dormir non plus !)

A Kara sans hésiter hôtel La Douceur qui porte bien son nom.

A essayer aussi le bus de la poste pour circuler avec les locaux dans des conditions relativement bonnes ( mille fois plus sûr que le taxi brousse! )
Mais un conseil il faut s’armer de débrouillardise, de calme et d’un sens puissant de la négociation car trouver un chauffeur sûr et une voiture relativement sûre ( avec encore qq amortisseurs pour encaisser les nids de poule ou un pare brise qui ne soit pas totalement « brisé » ) relève parfois de la prouesse.

Nous avons ainsi traversé la brousse pour nous éloigner petit à petit de Lomé et nous engager vers la savane de plus en plus aride.


Des merveilleuses choses à découvrir ( village de forgerons traditionnels, village des Tamberas )

Dommage plus beaucoup d’animaux sauvages mais une nature surprenante.
Partout des gens accueillants nous saluant “de bonne arrivée” et “d’un bonsoir” alors que le soleil de midi grille nos peaux.

Des petits qui parfois n’ayant jamais vu de blanc (en tout cas pas de blanc aussi blanc que mon cher mari d’origine irlandaise) se mettent à pleurer étonnés de voir d’aussi étranges humains.

Donc un voyage haut en couleur qui laissera une belle place dans notre mémoire.

Myriam Van Cauwenberg et son époux étaient à Lomé du 8 au 29 avril 2011

 

Spreek af met een collega-vriend(in) ! Doen!!

Written by admin on mai 24th, 2011

Par Pierre Vanderelst

Een paar maanden voor ons vertrek belde Pol me op of ik zin had om hem te vergezellen naar Togo voor EODEC. “What the hell is EODEC??” Ik moest hierover echter niet te lang nadenken Herinneringen aan eerdere reizen in Afrika deden mijn hart weer sneller slaan… Pol leek me hiervoor bovendien de geschikte reisgenoot!

Zonder veel voorbereiding –druk,druk tot het laatste moment, je kent dat wel – (een 3-tal valiezen toch wel gevuld met stalen tandpasta, kleren, speelgoed enz enz..) reisden we uiteindelijk af naar Togo.

Tussenlanding in Ouagadougou : een eerste voorsmaakje: 42°C komt binnengestroomd wanneer de vliegtuigdeuren opengaan. Welcome to Africa…

Even later staan we in Lomé aan de grond. Toch 10°C minder. We worden door Caroll (Tatacoco) afgehaald op het vliegveld. Vooraf weliswaar wat ‘marchanderen’ met de douane : kadootje links, kadootje rechts en ’t is in orde… The African way…

Bij Ria aangekomen : aangename kennismaking, met deze energieke Antwerpse dame, valiezen uitladen, pintje drinken. Beetje info voor de werkdag erna en daar gaan we naar ons huisje. Op zijn Afrikaans maar proper. Geen lopend water, wel een vat water en een plastic emmertje. Geen probleem: in een vorig leven waren we nog scouts! Pure nostalgie dus.

De nachten zijn kort: om 6.00 ’s morgens komt alles tot leven (behalve Pol…).
Om7.00 bij Ria ontbijt: gezellig, simpel maar lekker.
7.30 : vertrek naar de praktijk: de patiënten zitten op ons te wachten. De assistentes bereiden alles reeds voor(Pole pole natuurlijk).
Een beetje onze weg zoeken in de praktijk en daar gaan we. Parallel aan mekaar gaan Pol en ik de strijd aan : alles geven, niet verzwakken… Maar het is middag voor je het weet.
De patiënten morren niet (indien wel zouden we het niet eens begrijpen) en zijn uiterst geduldig. Na een korte middagpauze gaan we er opnieuw tegenaan.
Omstreeks 16.00 uur zijn we klaar! Wat een luxe! Terug naar ons huisje, ons even verfrissen, pintje drinken en tegen 19.00u avondeten bij Ria.
Vanavond gaan we vroeg slapen!!! Onmogelijk : wegens veel te warm en mekaar lang niet gezien en veel te vertellen wordt het alweer 01.00uur.
Om 6.00 zijn we weer paraat : de Afrikaanse lucht en zon geven ons vleugels.
Red Bull kan hier niet aan tippen.

De dagen vliegen voorbij. Een dagje ‘dépistage’ is een leuke afwisseling. Je bezoekt een paar scholen, een dispensarium enz. Overal word je met evenveel enthousiasme en warmte verwelkomd door hordes kinderen en hun leraren.
We pikken onderweg 3 jonge Vlaamse stagiaires op (leraressen-in-spe van de Leuvense groep-T die stage doen in de brousse en die in het weekend eveneens bij Ria logeren).
We bezoeken samen een ‘orphélinat –in opbouw’ , het weeshuis ‘Ange’ van Ria en de vakschool (hier krijgen de jongeren uit ‘Ange’ een beroepsopleiding tot schrijnwerker, metselaar enz..

Een avondje uit eten in Lomé werd een hele belevenis: de stad barst uit haar voegen: de alomtegenwoordige Chinese brommertjes en de oude Japanse wrakken die dienst doen als‘taxi’’ braken blauwzwart roet uit.
Ozon: nooit van gehoord hier…

We eten in (?) een restaurant buiten op de stoep. Geen bestek, iedereen eet uit de kommetjes. Toch leuk. Tot Pol ’s anderendaags hoort dat we ‘rat’ hebben gegeten…

Tijdens het weekend nog een uitstapje naar Togoville. Persoonlijk ontvangen door de lokale Prins.
In België zouden we dit pertinent weigeren, maar nood breekt wet! Nadien lekker verse vis gaan eten aan het meer en afsluiten met een pintje aan zee met onze voeten in het warme mulle zand. Meer moet dat niet zijn!

Voor we naar huis gaan ook nog even onze valiezen vullen met mango’s, avocado’s, ananassen en… een paar fetisjen van de ‘marché des fetisjs’ (baat het niet …).

Op een week tijd doe je een vat vol indrukken op. Je vat vol stress daarentegen loopt leeg.
Dit niettegenstaande het feit dat je toch wel hard werkt in niet steeds optimale omstandigheden (naar onze normen uiteraard).
Hieraan kunnen we echter samen iets veranderen. Als eenieder zijn steentje bijdraagt kan de tandartspraktijk ongetwijfeld nog beter uitgerust worden. Daarvoor moet je zelfs geen week van je schaarse tijd opofferen. Materiaal/centen schenken kan ook reeds een verschil maken.
Het is allemaal zeker de moeite waard en bovendien een onvergetelijke ervaring. De cynici die beweren dat dit alles slechts een druppel op een hete plaat is hebben ongetwijfeld gelijk … behalve voor de patiënten die we die week een stukje comfort hebben bezorgd!!

Spreek af met een collega-vriend(in) ! Doen!!

Pierre Vanderelst et Pol Vangramberen étaient à Lomé du 21 au 28 mars 2011

 

Een klein verslag van ons eerste zwart-afrikaans avontuur.

Written by admin on mai 22nd, 2011

Par Régine Carpentier

Het was voor mij en mijn collega Fred Labeye de eerste keer dat we naar zwart Afrika afreisden.
Een hele aangename verrassing en ook aanpassing als we toekwamen op het vliegveld in Lomé.
Ik was al direct enkele tandenborstels kwijt bij de “douane controle”!

We waren al voorbereid op het primitieve confort dat we zouden krijgen en al bij al viel dat wel mee want het is tenslotte voor iedereen het zelfde.

We hadden zelfs de beschikking over een heel huis met af en toe stromend water en een grote emmer die we regelmatig op peil moesten houden.

We werden goed onthaald door Ria die ons elke dag ons ontbijt, lunch en avondmaal verzorgde, eenvoudig maar lekker en ruim voldoende!
Ria gaf ons ook tips en uitleg over de manier van (over) leven in Togo en zorgde ook voor onze gids als we iets wilden bezoeken.

Wat me zeker bijblijft van de uitstappen die we gemaakt hebben is het bezoek aan Togoville met zijn prins, de markt van de Fetisjen,

en het “slavenhuis” waar de slaven verbleven onder de vloer voor ze vertokken overzee.

De eerste werkdag gingen we naar een school in Wli om +- 400 kinderen te onderzoeken.

Caroll en Angelo noteerden welke kinderen behandeld moesten worden (die we grotendeels de rest van de week hebben behandeld).
De weg daarnaar toe was niet verhard en vol putten en kuilen.
Onderweg hebben we nog het eerste dispensarium dat Ria opgericht heeft bezocht en ook nog een kleuterschool en middelbare school die zij ook heeft helpen bouwen.

Ria is ook bezig met het helpen bouwen van een weeshuis, deze bouwwerf hebben we ook bezocht.

Het werken in het kabinet was zeer aangenaam, met de hulp van Sandra, Anne-Marie en Angelo ging het vlot vooruit. Het was ook leuk om eens samen met een collega te kunnen werken (we hebben allebei een een-mans praktijk), zo leer je ook eens van elkaar.
De meeste kinderen lieten zich gemakkelijk behandelen, ze waren dan ook overweldigd door alles wat er gebeurde.

De laatste avond in Lomé was een zeer emotioneel afscheid.
We waren uitgenodigd door Ange (een tehuis voor ex-delinquente jongens die de jongens weer op het recht pad brengen)
We kregen daar een avondmaaltijd begeleid met optredens van de jongens, zang dans en toneel. We waren allemaal zeer ontroerd!

Het is misschien maar een druppel op een gloeiende plaat, maar het geeft toch een enorme voldoening als je ziet hoe dankbaar de mensen zijn voor onze hulpverlening.

Dit is zeker voor herhaling vatbaar en we zijn van plan om toch op regelmatige basis terug te keren. Ik raad het iedereen aan om dat ook eens te doen!

Régine Carpentier et Frédéric Labeye étaient à Lomé du 7 au 14 janvier 2011

 
css.php